|
Restaurants - top - Hotel Bayrisches Haus Nieuwsgierig geworden door alle lovende recensies ging wij zelf maar eens poolshoogte nemen in Hotel Bayrisches Haus in de bossen bij Potsdam. Sinds 2004 beloont de Michelingids het restaurant van dit hotel, Friedrich Wilhelm, met een ster. Dat is uiteraard vooral te danken aan de chef, de 34-jarige Alexander Dressel, die onder meer in het Berlijnse Borchardt furore maakte. Volgens een insider is het restaurant bezit van een Duitser, die rijk is geworden met bananenimport uit Nederland en dit negentiende eeuwse voormalig koninklijke chalet in Beierese stijl met aanpalend wellness hotel als speeltje aan zijn vrouw heeft gegeven. Alles werkte mee om de avond tot een succes te maken en dat werd het dan ook. De avond was zwoel, de sterren straalden, de muggen lieten het tot zeer laat op de avond afweten, de tafels op het terras waren fraai gedekt, het hotel stijlvol, de bediening uitstekend en de maaltijd voortreffelijk, tegen prijzen die bepaald niet tegenvielen. Veel (maar niet uitsluitend) hotelgasten aan het diner, over het algemeen wat ouder publiek. Het restaurant heeft een beperkt aantal tafels, maar des te meer aandacht krijgen de gasten. Wij werden bediend door Christoph, een jeugdige, maar zelfbewuste en deskundige ober. Kortom, een avond die zich zeker leent voor herhaling! Wat aten wij? De kaart is klein en vrij prijzig (met name de voorgerechten), maar voor de fijnproevers valt er genoeg te genieten, zoals parelhoen met groene amandelen en ganzelever (27 euro). De wijnen zijn uit de kunst; vooral van de Grauburgunder Spätlese uit Rheinhessen, geschonken bij de eerste gang, konden wij geen genoeg krijgen. De vijf gangen (kleine porties) vormen een fraai palet, zien er prachtig uit en zijn stuk voor stuk culinaire hoogstandjes. De eerste gang was kalfscarpaccio op Graupensalat, oftewel een groene salade van gort, met een toefje hemelse mierikswortelcreme. Bij het tweede gerecht, een diepgroene gekoelde soep van appel en komkommer, met een bolletje ijs en een stukje haring, hadden wij Christoph verzocht de haring achterwege te laten omdat wij daar in het buitenland niet van gediend zijn. Resultaat was een schitterend en zeer bijzonder gerecht. De krokant gebakken havelzander die de derde gang vormde, stak daarbij een beetje gewoontjes af, maar het hoofdgerecht maakte weer veel goed: een stukje mals lamsvlees met een zeer aparte garnituur van bietjes en pasta. Om de maaltijd te completeren werd een nagerecht geserveerd van canneloni, gevuld met verse geitenkaas, vergezeld van gesmoorde perzik en een bolletje lavendel-ijs. Het uitstekende mineraalwater komt uit de Taunusquelle, maar men moet daar wel apart om vragen om niet in de San Pellegrino te verzeilen. Enig minpuntje was het saaie en te droge brood. De rekening voor al deze heerlijkheden, nog aangevuld met espresso, bedroeg ca 130 euro, maar deze aantrekkelijke prijs had te maken met een speciaal arrangement van “Die Welt” voor de maand juli 2006. Creditcards worden geaccepteerd. |
Hotel Bayrisches Haus |
|