U zoekt een onvergetelijke Biergarten in Berlijn? The place to be, om het maar eens in goed Duits te zeggen, is ondanks grote concurrentie nog steeds (mei 2007) Café am Neuen See, kortweg CANS, aan de rand van het reusachtige stadspark Tiergarten. De grootste en zonder meer de meest idyllisch gelegen Biergarten van de stad, aan de zuidelijke oever van het grootste water in Tiergarten, de Neue See. Vanaf 10 uur ’s morgens (althans ’s zomers, want ’s winters kan men er alleen in het weekeinde terecht) tot een uur of 11 in de avond loopt het hier storm. Wie zin heeft in een boottochtje kan bij de aanpalende roeibootverhuur zijn slag slaan, maar je kunt ook lekker gaan zitten tussen de hoge bomen en gelukzalig om je heen kijken.

De clientèle wordt gevormd door een breed geschakeerd, enigszins elitair publiek: yuppen, beroemdheden, mooie mensen, toeristen, trendy types, gezinnetjes en bejaarden die wel een euro of wat kunnen spenderen. Door de week lunchen hier veel diplomaten en gearriveerde creatieven met laptop. Weinig Oost-Berlijners, zo te zien. Zelfs de honden zijn uit de betere kringen afkomstig: hier geen vuilnisbakkies of bulterriërs, maar labradors, windhonden, golden en flatcoat retrievers, spaniëls en setters die elkaar een laatdunkend blik toewerpen. De leeftijd van de bezoekers varieert tussen de 20 en pakweg 70 jaar. Voor tieners is het etablissement niet echt een topper, naar ook blijkt uit de reacties op diverse internetsites. Die vinden het meestal te duur, de pizza’s te dun en te karig belegd, de lokatie wel mooi maar niet romantisch (want te druk), en de medewerkers arrogant, niet professioneel en onvriendelijk. Dat laatste zouden we eens beter moeten onderzoeken. Maar vooralsnog is CANS voor ons, die al geruime tijd de jaren des onderscheids hebben bereikt, een plek die tot gelukzaligheid stemt. Ook NRC-Handelsblad-correspondent Michel Kerres heeft deze tuin al eens de hemel in geprezen.

Er is plaats voor honderden mensen, althans bij het Biergarten gedeelte, waar men (zoals het hoort) de drankjes en de spijzen zelf aan de toonbank bestelt en meeneemt, om vervolgens op een van de talloze lange banken neer te strijken. Het restaurantgedeelte heeft tafeltjes buiten en ook een inpandig gedeelte, waarin het ’s winters vast heel genoeglijk toeven is, maar medio mei, in de warme namiddagzon, zitten de bezoekers buiten. Wij willen wel eten halen, maar toch aan een tafeltje zitten. Dat levert geen problemen op, de bediening laat zich niet zien. We halen bier en rosé, halve kippetjes van de grill en een portie aardappelsalade (ongeveer 25 euro in totaal). We eten onze vingers erbij op.

Het restaurant heeft natuurlijk een uitgebreidere kaart, die per dag gedeeltelijk wisselt. De pizza’s zijn hier iets duurder (8 tot 11,50 euro) dan in de Biergarten (7,50), maar ze zijn dan ook aanmerkelijk guller belegd dan de dunne wagenwielen in de zelfbediening. Verder zijn er salades, pasta’s en vleesgerechten van de grill, zoals kalkoenfilet, lamskoteletten, entrecote en kip (van 10 tot 16,50 euro). Een fles huiswijn kost 16,50 (de rode uit Macon en de witte uit Toscane). Het is niet supergoedkoop, maar voor dit bezoekerssegment is het goed te doen, naar blijkt.

Thuisgekomen kijken we nog eens naar de kritische opmerkingen op internet. Veel mensen komen op de fiets, maar er zijn geen fietsenrekken, luidt een klacht. Dat klopt, kleine moeite om daar wat aan te doen. Automobilisten kunnen er nauwelijks parkeren. Ook waar, maar in de nabije omgeving is doorgaans wel ruimte. Er is geen kamertje om luiers te verschonen, terwijl er wel veel kinderen rondlopen. Niet onze eerste zorg, maar als het zo is, zou het verbeterd kunnen worden. Reserveren voor een grote groep, bijvoorbeeld een mens of 40, blijkt een moeizame weg: niemand is verantwoordelijk en zelfs na afspraak blijken de plekken vergeven. Succes maakt kennelijk een beetje gemakzuchtig. Maar, zo verzuchten wij, een paradijs is het, dit Café am Neuen See.