Josef Diekmann heeft een klein imperium opgebouwd in Berlijn, want eigenlijk moet hier nog vermeld worden dat de oesterbar in het Hauptbahnhof ook aan hem toebehoort, maar dat lijkt vooralsnog een noodlijdende onderneming te zijn, dus die vergeten we hier maar even. Dat geldt bepaald niet voor de andere vestigingen in de hoofdstad, want die zijn populair genoeg. De ingang van Diekmann im Weinhaus is niet eenvoudig te vinden en ligt pal naast de entree van het winkelcentrum Potsdamer Arkaden, hartje Potsdamer Platz.

Diekmann is de ideale plaats voor een soupeetje na een bezoek aan bioscoop of theater. Hoe later op de avond, hoe drukker. Reserveren is dus aan te bevelen, vooral wanneer u na een uur of tien welkom wilt zijn. De keuken is tot middernacht in bedrijf.

Als u het elegante restaurant binnenstapt bent u meteen verlost van alle hectiek in de omgeving, belooft het visitekaartje. Dat klopt: een rustgevende fraaie klassiek-moderne inrichting, mooie verlichting, een ontspannen atmosfeer, goede akoestiek en een uitermate vriendelijke (maar niet opdringerige) bediening.Wat te kleine tafels, maar smetteloos tafellinnen. De moeite waard zijn de foto´s van een desolate Potsdamer Platz met alleen het Weinhaus Huth voor de val van de muur, die hangen langs de trap op weg naar de toiletten. Plotseling begrijp je dan, dat er van ´blühende Landschaften´ gesproken mag worden….

Het stukje glas dat zich tijdens het drinken onverwacht losmaakt uit de rand van ons bierglas zullen we maar snel vergeten; een nieuw glas bier en oprechte excuses maken veel goed.

Het mineraalwater is meteen in de roos; men schenkt Selters, het oudste Duitse watertje, waarvan de merknaam zelfs de soortnaam is geworden, zoals in Nederland het Spaatje. Daarbij komen keurige schijfjes citroen. De kaart is beperkt, maar wisselt dagelijks. Behalve een verrassingsmenu van 4 gangen voor 40 euro biedt Diekmann een keus uit tal van kleine gerechten in de sfeer van salades, soepjes, oesters en Flammkuchen (de Elzasser variant op de pizza).  Maar natuurlijk zijn er ook wat substantiëlere hoofdgerechten. De wijnliefhebber kan er zijn hart ophalen; Diekmann is niet voor niets gevestigd in Weinhaus Huth.

Wat aten wij?

De eendenleverterrine laten wij zelden staan, dus die komt ook deze keer op tafel, in drievoud; de vierde gast laat zich verlokken door de lauwwarme geitenkaas. Frans geïnspireerde voorgerechten dus, maar wie de voorkeur geeft aan de Duitse keuken kan zich bijvoorbeeld het bloedworsttaartje laten voorschotelen. De eendenleverterrine is top; een forse fraai gemarmerde schijf, geserveerd op een ondergrond van zoete brioche en gevat in een rand van Baumkuche (een soort spekkoek), met een toefje gekonfijte ui “on the side”. De geitenkaas is zoals het hoort, zacht en niet al te sterk van smaak, op krokante toast, deze keer zonder de gebruikelijke honing, maar met vijgenmosterd (zoete mosterd is een gewaardeerde Duitse culinaire verworvenheid) en tomatenconfiture. Dit alles op een royaal bed van rucolasalade (het bed mag van ons overigens in vrijwel alle restaurants wat kleiner uitvallen).

De dagkaart vermeldt dat er nog 4 flessen te koop zijn van de Oostenrijkse Riesling Classic van het Weingut dr Unger, uit 2001. Aangezien wij een hoge pet op hebben van de kwaliteit van Oostenrijkse wijn heden ten dage, laten we een fles doorkomen,, goudgeel van kleur en met een smakenpalet dat doet denken aan de beste Menetou-Salon uit de Loire. Het enthousiasme neemt zulke vormen aan dat wij de bediening verzoeken een tweede fles te laten inpakken om mee te nemen en een derde achter de hand te houden voor consumptie diezelfde avond. Dat laatste blijkt echter te hoog gegrepen, temeer daar de dames al vrij snel overgaan op rood: een fruitige jonge Spätburgunder om te beginnen en een gerijpte Spaanse wijn vanwege de opkomende trek in iets stevigers.

Als hoofdgerecht valt de keus op drie Stubenküken, een soort scharrelkippetje dat in de kamer van de boerderij is opgegroeid. Het ziet er mooi uit, versierd met groene asperges en panzerotti, een ons onbekende soort gevulde pasta, maar de smaak blijft nogal vlak, de groene asperges doen vooral mee vanwege de kleur en de pasta blijkt bij navraag gevuld te zijn met een soort paddestoelencrème. Maar onsmakelijk is het zeker niet. Gewoon een lekker kippetje, zo vat onze gast het samen. Marjolijn heeft de voorkeur gegeven aan de Flammkuchen, maar heeft naderhand enige spijt dat ze de zoete variant met appel en calvados heeft verkozen boven de hartige. Het is wel erg zoet allemaal. Maar de bodem is knapperig en daar gaat het vooral om.

Als nagerecht hoeven we niet een hele kaasplank te verorberen, constateren wij verheugd, maar kunnen we ook een enkel stukje kaas nemen. Dat doen we, en wel geitenkaas met kruiden en een stukje (te jonge) Munster. Onze gasten laten zich de beproefde Duitse Käsekuchen en pruimentaart goed smaken. Nog koffie en thee na en dan is het mooi geweest, het is al ruim na middernacht. De rekening voor ons vieren bedraagt 215 euro.

Diekmann im Weinhaus Huth
Alte Potsdamer Strasse 5
www.j-diekmann.de
Tel. 030 – 25 29 75 24

Ook in Charlottenburg:

Diekmann in der Meinekestrasse
Meinekestrasse 7
Tel. 030 – 883 33 21

In Dahlem:

Diekmann im Chalet Suisse
Clayallee 99
Tel. 030 – 832 63 62