Als culinair recensenten komen wij niet zo vaak in de villawijk Grunewald en zeker niet bij ijzige koude, als de straten bedekt zijn met een verraderlijke ijslaag. Maar we maken een uitzondering voor Frühsammers Restaurant waar in februari 2010 het bekende galamenu van de dagbladen die Welt en de Berliner Morgenpost wordt geserveerd. Vijf gangen inclusief wijnarrangement voor 59,50. Dat blijft aantrekkelijk en bovendien is Sonja Frühsammer vorig jaar uitgeroepen tot het grootste aanstormende talent in de Berlijnse gastronomie. Alle reden om ons per taxi naar het restaurant van de tennisclub Grunewald te  begeven, want daar, in een villa uit donkere tijden (1944), hebben Sonja en haar man Peter (gastheer en sommelier) hun Frühsammers Restaurant gevestigd.

De villa ziet er allervriendelijkst uit en is van binnen licht en comfortabel ingericht, met de zweem van oubolligheid die het landhuis-nieuwe-stijl kenmerkt. Het publiek is navenant: bepaald niet hip, maar al wat ouder, well-to-do en netjes in de kleren. Men komt voor een avondje uit en dat wordt beloond. De kaart is afgestemd op de doelgroep en gevarieerd geprijsd. Wie het geld ervoor over heeft kan duur eten, maar wie het kalmer aan wil doen kan ook alle kanten op, via allerlei menu´s die een ruime keuze waarborgen. Een beetje op z´n Frans: geen à la carte-gerechten maar menu´s van 2, 3 of 4 gangen, tot een heus menu dégustation (98 euro) van 12 gangetjes toe, voor de echte fijnproevers. De mooi verzorgde website geeft uitsluitsel. Pluspunt is ook dat de meeste wijnen van de uitgebreide kaart ook per glas besteld kunnen worden.

Wat aten wij?

Het menu is samengesteld uit verschillende toppers die ook op de normale menukaart staan. Het begint al met heerlijk tarwebrood dat volgens de bediening uit het Schwarzwald komt, goed (eigen gemaakt en daardoor heel redelijk geprijsd) mineraalwater en een prachtige sekt van rode druiven uit Württemberg. Het voorgerecht van gepocheerde oesters met avocado en appel ziet er, zoals alles wat daarop volgt, oogstrelend uit. De nouvelle cuisine heeft hier zijn sporen nagelaten; verwacht geen flinke happen, maar kleine gerechtjes, fraai op het bord geschikt en in weldoordachte kleurencombinaties. De begeleidende wijn bij het oestergerechtje is een halfdroge Riesling uit de Moezel. Heerlijk, maar wel een zeer uitgesproken wijn; de daarop volgende Riesling uit de Pfalz heeft aanvankelijk moeite er tegenop te boksen.  De kabeljauw-confit met een vinaigrette op basis van gestoofd rundvlees is een mooi tussengerecht en dat geldt ook voor de daarop volgende gang, een stukje gesmoorde rib van het Angusrund met bloemkoolschuim. Daarbij komt ook een rode wijn op tafel, een Lemberger (oftewel een Blaufränkischer) uit Württemberg, die alle reserves tegenover Duitse rode wijnen definitief wegneemt.

.Het hoofdgerecht, een stukje rosé gebraden lamsfilet met polenta, uiencompote en schorseneren is werkelijk voortreffelijk en ook over de Rioja die erbij wordt geschonken hebben wij niet te klagen. Na een korte rustpauze voor de maag wordt het diner afgesloten met een dessertje van vijg, een chocoladetaartje en een klein beetje ijs, waarbij een bruinrode sherry de finishing touch geeft. De chef komt nog even vriendelijk langs de tafels maar is onmiskenbaar opgelucht als zij deze ronde heeft afgelegd. Haar man Peter is gelukkig een zeer attente en vriendelijke gastheer, dus de taken zijn hier goed verdeeld. We nemen maar weer een taxi terug: de verder gelegen S-Bahn is geen optie en zelf rijden, gezien het barre weer en het aantal glazen wijn, evenmin. Al met al hebben we een goed gevoel over de avond. Voor een echt avondje uit eten is Frühsammer (we zien ons in de zomer al zitten op het terras) zeker aan te bevelen

www.fruehsammers-restaurant.de