De grootste restaurantbaas van Berlijn heet Josef Laggner en heeft het inmiddels tot 21 eetgelegenheden geschopt. De bekendste daarvan horen bij de keten Lutter &Wegner, waarover wij altijd zeer te spreken zijn: gezellige sfeer, betrouwbare Oostenrijkse keuken, mooie wijnen (zie elders in deze rubriek). Maar Laggner wil meer: hij wil zich kunnen meten met de Berlijnse culinaire reuzen Grill Royal en Borchardt, elke avond stampvol, restaurants waar je niet zozeer komt voor het eten (duur en wat Borchardt aangaat zeer matig van kwaliteit) als wel voor het publiek. De Michelingids geeft er geen stuiver voor, maar de Berlijnse grachtengordel kan er niet genoeg van krijgen. Zien en gezien worden, is het parool. Met deze twee reuzen heeft Laggner in mei 2009 de strijd aangebonden: zijn vlaggeschip heet de Gendarmerie, sinds 1 november uitgebreid met de Austernbank, in de Behrenstrasse, een zijstraat van de Friedrichstrasse, richting Gendarmenmarkt. (volgens mij is dit gebouw het voor-oorlogse hoofdkantoor van de Deutsche Bank, dus na Hotel de Paris het tweede bankgebouw dat werd omgetoverd)

Wij kiezen op een vroege novemberavond voor de Gendarmerie (de pas geopende Austernbank moeten wij nog uitproberen). Het woord grand-restaurant is nog te zuinig voor de enorme afmetingen van de eetzaal. De ambiance steekt met name Borchardt naar de kroon: ruimte voor 180 gasten binnen en 90 buiten, hoge plafonds, metershoge statige deuren, enigszins art-deco qua sfeer en inrichting, een gigantisch modern kunstwerk dat een hele wand beslaat, mooie donkere parketvloeren en witte pilaren. De lange bar is een plaatje. Wij vinden het allemaal heel mooi en prettig, de akoestiek is prima ondanks de hoogte, maar het is niet ieders smaak, zoals we kunnen lezen op internet. De hal van het centraal station, lelijke lampen, quasi-Parijs-achtig, wordt er gehoond. Ook beklagen de gasten zich on line over de arrogante bediening en over de slechte tafels wanneer men niet gereserveerd heeft, hoewel het restaurant bijna leeg bleef. Heeft Laggner zich aan deze prestigieuze onderneming vertild? We nemen de proef op de som.

Marjolijn was uitgenodigd door een vriend die niet gereserveerd had, maar dat bleek vroeg op de avond geen probleem: een keurige tafel voor twee, attente bediening, niet opdringerig. De kaart is niet groot, maar biedt elke dag een ander menu en wisselende specialiteiten.  Enkele klassiekers zijn klaarblijkelijk altijd te krijgen: lamscarré voor 26 euro, ribeye-steak voor 28 euro, rundertartaar als voorgerecht voor 15 euro, ceasar salad voor 8,50.  Vooraf kan de gast zich moeilijk een beeld vormen van het culinaire aanbod, want de website toont wel series foto’s van het majestueuze interieur, maar geeft geen enkele informatie over de kaart, en dat terwijl de zaak al een half jaar open is. Vreemd.

Wat aten wij?

We nemen geen voorgerecht, maar beperken ons tot een tunasteak (18,50) en een kalfskotelet van de grill (28 euro). De bijgerechten moeten apart worden besteld en betaald; voor 4 euro per portie heeft men de keuze uit sauzen, groenten en aardappelen in allerlei variaties. We bestellen aardappels uit de oven. Op aanraden van de bediening zien we af van salade en laten de groenten van de dag doorkomen, maar dat blijken witte bonen in een soort tomatensaus te zijn die in het geheel niet accorderen met de tonijn. Slecht advies dus. De tonijn ziet er mooi rosé uit, maar het kalf blijkt nog bijna rauw. Dat gaat dus retour naar de keuken, een stap die niet zonder risico is, maar het vlees komt precies medium terug en smaakt voortreffelijk, evenals de tonijn.

De wijnkaart is aanmerkelijk uitgebreider dan de spijskaart en vermeldt een brede schakering, van Duits tot Oostenrijks en van Italiaans tot Frans. Wij hebben trek in rood en ontwaren tot onze vreugde een heuse Côtes de Blaye uit de Bordeaux, die men buiten Frankrijk niet vaak op de kaart aantreft. De ober snelt weg om terug te komen met de mededeling dat de wijn niet voorradig is. Minpuntje. Onze tweede keus is de Côtes du Rhône, die lekker is maar nogal aan de prijs (4,50 voor 0,1 l). Als nagerecht nemen we nog een kleine portie dessertkaas, die goed van temperatuur is en mooi van smaak, opgediend met blauwe en groene druiven.

. De rekening is, zoals verwacht, pittig (106 euro), temeer daar wij ons de wijn goed hebben laten smaken. Inmiddels is het restaurant op deze zondagavond volgestroomd, maar door de megaruimte heeft iedereen genoeg plaats en is het absoluut niet lawaaiig. Als we een beetje moeite hebben onze eigen zwarte jassen tussen de tientallen andere te vinden, komt de ober ons helpen en vindt professioneel in een oogwenk wat we zoeken. Kortom: als je van grand-restaurants houdt en wat te verteren hebt, of met gasten een leuke en ongewone plek zoekt om te eten, dan is de Gendarmerie een absolute aanwinst voor dit populaire deel van Berlijn

Behrenstrasse 42
10117 Berlin

Telefoon 030 76 77 52 70

S-Bahnhof Friedrichstrasse
U-Bahnhof Französische Strasse

Elke dag en avond geopend van 11 tot 2 uur

www.gendarmerie-berlin.com