|
Restaurants - top - Hartmanns De Fichtestrasse is een van die verrassend leuke straten in Kreuzberg, een Gründerzeit-ghetto in een wat saaie jaren-vijftig buurt. Brede straat met fraaie gevels en restaurants die er allemaal goed uitzien, zoals Le Cochon Bourgeouis (Frans dus) en Medel (Italiaan). Het ziet er nu al uit als een zomers paradijs, met veel terrassen in de voortuinen. Wij bezochten een nieuwe ster aan dit firmament: Hartmanns, gevestigd in een ruim, modern souterrain, fraai wit gepleisterd, compleet met open haard die flink wat warmte uitstraalt - wie aan het tafeltje ernaast gaat zitten moet daar wel op bedacht zijn. Het jasje gaat dus al snel uit, maar we zitten behaaglijk. De bediening is onberispelijk, zeer attent en vriendelijk, en omdat het al laat op de avond is komt ook kok en eigenaar Stefan Hartmann, opgeleid in het Berlijnse sterrenrestaurant Vau, regelmatig uit de keuken om zich met de gasten te onderhouden. Zijn kaart is gebaseerd op de Duitse, Zwitserse, Oostenrijkse en Italiaanse keuken, vertelt hij ons. Dat geldt niet alleen voor de spijzen, maar ook voor de wijn. Franse wijnen zijn volgens hem vanwege de vaak ongunstige prijs-kwaliteitverhouding buiten de boot gevallen. De wijnen die nu op de kaart prijken passen in een behoorlijk gevarieerd prijsaanbod, dat begint bij 23 euro, maar toch al gauw omhoog schiet naar 30 tot 50 euro en hoger. De Italianen spannen de kroon met 81 euro voor een Barolo uit 2002 en hetzelfde bedrag voor een Siciliaanse Faro uit 2003. Wij houden op een glas Riesling en een glas Chianti, smakelijk en redelijk van prijs: 3,80 voor 0,1 l. Overigens constateren wij wel dat de wijn in veel Berlijnse restaurants bepaald duur aan het worden is. De menukaart bij Hartmanns ziet er prachtig uit, en niet alleen grafisch. Er is een klassieke kaart, waarop heerlijkheden prijken als verse voorjaarssalade met geitenkaasstrudel, kalfslever in balsamico met rode biet, en speenvarken-wang op gemarineerde koolrabi. Daarnaast een menu dat naar believen in 3, 4, 5 of 6 gangen op tafel kan komen (vanaf 37 tot 58 euro) en een “à la carte”- aanbod met hoofdgerechten als lamsvlees in drie varianten, geserveerd met polenta en paprika, en gebakken heilbot op een puree van witte bonen met kappertjes en groene asperges (allemaal rond 20 euro). Wat aten wij? Omdat het inmiddels al kwart over elf is, kan nog maar een beperkte keuze worden gemaakt. Wij kunnen kiezen uit een verrassingsmenuutje (29 euro) van twee gangen, vis of vlees; onze voorkeur gaat uit naar een voorgerecht met vis en een hoofdgerecht met vlees.We kregen direct een mandje met heerlijk vers stokbrood en fijne leverpastei, die schoon opging. Het voorgerecht is al meteen in de roos, want ons favoriete schelpdier komt op tafel. Twee gebakken coquilles St.Jacques op een puree van aubergines met munt, daarbij opgerolde plakjes rauwe courgette als knapperige garnering. Het ziet er prachtig uit en het smaakt voortreffelijk. Het hoofdgerecht is vooral voor de liefhebbers van stoofvlees (Hartmanns voorliefde) een delicatesse: zacht gesmoorde ossenwang in een sausje van ganzenlever, begeleid door gekarameliseerde ui, een vrijwel rauwe groene asperge in zeer dunne schijfjes en een wolkje onbeschrijfelijk lekkere puree, die we niet kunnen thuisbrengen. De innemend lachende Stefan Hartmann is graag bereid het geheim te onthullen: voornamelijk peterseliewortel en droge vermout Noilly Prat. Er komt geen aardappel aan te pas, verzekert hij. Het dessert van ijs en bavarois laten wij zitten, omdat wij geen van beiden dessert-types zijn; bij de espresso worden bovendien heerlijke friandises geserveerd. De rekening bedraagt 76 euro en wij sluiten ons aan bij de mening van de culinaire recensenten in de dagbladen, dat Hartmanns absoluut een blijvertje is en kan opgaan voor de eerste ster.
|
Hartmanns |
|