|
Restaurants - goed en betaalbar - Restaurant Lafil
Er komt in dit voorjaar van 2007 maar geen einde aan de zomerse temperaturen, dus buiten eten is overal in Berlijn mogelijk. Op de Hackescher Markt hebben de horecabazen zelfs strandstoelen neergezet, waarin zonnebaders de indruk wekken dat de zee vlakbij is. Even doorlopen langs de Rosenthaler Strasse naar de Gormannstrasse en je bent meteen al uit het toeristencircuit. Dat loont de moeite, want daar zit het Spaanse restaurant Lafil, met een fraai terras achter het huis, eigenlijk een vrij groot binnenhof dat grenst aan een oude begraafplaats. De verlichting met geregen lampjes geeft het terras een mediterrane uitstraling. Wij werden op deze lokatie gewezen door onze vrienden van het DDR-museum in Monnickendam die in de buurt wonen.
Lafil is een echte Spanjaard, en die zijn niet zo dik gezaaid in Berlijn. We zijn dus zeer blij met deze ontdekking en we worden niet teleurgesteld; de hapjes op de bar (pinchos en montaditos) zien er meteen al goed uit. Het lokaal is nogal strak en sober ingericht, maar dat is tenslotte in Spanje zelf ook gebruikelijk, dus dit versterkt onze indruk dat we hier met een authentiek Spaans eethuis te maken hebben. We zullen er in de winter nog weleens terugkomen, maar nu zitten we vanwege de heerlijke zomeravond uiteraard buiten. Tot laat in de avond (een vaste sluitingstijd kent Lafil niet) zit het terras bomvol. De kaart biedt een ruime keus uit allerlei smakelijke kleine en grotere gerechten, voor het merendeel uit de regio van San Sebastian in het Baskenland, waar ook de pinchos en montaditos vandaan komen. Deze tapas-achtige hapjes, soms met stukjes stokbrood met allerlei lekkers erop, vinden hun oorsprong in lang vervlogen tijden, toen de Spaanse koning het bevel gaf de cafébezoekers alleen van drank te voorzien als ze er ook iets bij aten, om voor de hand liggende redenen. Tegen de dronkenschap hielp het niet echt, maar het koninklijk bevel heeft in ieder geval deze culinaire traditie tot gevolg gehad, waarvoor dank. Verder kan de gast in Lafil kiezen tussen een uitgebreide reeks koude en warme voorgerechten in de prijsklasse 4 tot 12 euro (salades, carpaccio van tonijn, oesters, Serranoham, gebakken inktvisjes, gefrituurde bloedworst) en soepen zoals Catalaanse zarzuela met kreeft (6,50). De hoofdgerechten zien er allemaal lekker en fantasierijk uit. En af en toe behoorlijk Spaans. De kaart vermeldt onder meer kotelet en entrecote van het lam op de houtskoolgrill bereid (18,50), gevulde paprika’s voor de vegetariërs onder ons (7,50), Spaanse ossenhaas in riojasaus (17,50), een hele kreeft van de grill (21,50), drie verse vissoorten op een schotel (14,40), en last but not least een speenvarkentje uit de oven, voor twee personen (17,50 p.p.), door ober Adolfo uitermate vakkundig aan tafel getrancheerd. Wat aten wij: Het aperitief brengt ons al goed in de stemming. Jan, die lang in Spanje heeft gewoond, laat zich de sherry niet ontgaan en bestelt een Fino de Soto, Marjolijn ontdekt haar favoriete Spaanse witte wijn, Marqués de Riscal uit Rueda, onze gasten nemen een biertje (hij) en een glas Chardonnay uit de Penedes (zij). De open wijnen kosten rond de 7 euro voor een kwart litertje, en bijna 13 euro voor een halve liter, dus dat is te doen. Als mineraalwater serveert Lafil een smakelijke Fuensanta. Gezien het aantrekkelijke aanbod aan kleine hapjes besluiten we de maaltijd te beginnen met een flinke schotel gemengde pinchos, die aan de bar uitgekozen mogen worden. Stukjes brood met kreeft, met paprika, eisalade, gamba’s, ham, en de onweerstaanbare albondiga´s, het een is nog verleidelijker dan het ander. Vervolgens kiest Jan het dagmenu (19,90), bestaande uit een ronduit fantastische gazpacho (koude groenten/tomatensoep, de geur en smaak van verse ingrediënten komt je tegemoet), gevolgd door gestoofd lamsvlees op een bedje van vier soorten bonen en oliebollen van pompoen (een beetje vet) met perzikijs als nagerecht. Zo zou je het in Spanje ook kunnen krijgen.Typische gerechten uit Castilië, waar de armoede de keuken regeert. Eenvoudig, rijk van smaak, maar wat zwaar op de maag, dus zoals het hoort, concludeert Jan. De anderen doen het kalmer aan: de gasten houden het bij de ensalada Donostia met gebakken gamba’s, eendenborst, sinaasappelschijfjes en geroosterde noten en Marjolijn neemt een warm (voor)gerecht: mariscos fritos, bestaande uit gefrituurde inktvisringen (calamares), kleine gebakken inktvisjes (chipirones), kabeljauwballetjes en gamba’s. Dit alles begeleid door een van Jan’s lievelingswijnen, een volle donkerrode Ribera del Duero uit de regio Castilië en Leon, en wel een Abadia la Arroyada (29 euro). De wijnkaart ziet er overigens perfect uit, geeft uitgebreide informatie en biedt een royale keuze in alle prijsklassen. De bediening is vriendelijk en deskundig, dus ons enthousiasme neemt met het kwartier toe. Marjolijn geniet nog van een onberispelijke flan de caramelo en de anderen houden het op koffie en een glaasje dessertwijn (een zoete Anis del Mono). De rekening voor ons vieren bedraagt 123 euro en als we het terras verlaten, kijken we nog eens jaloers naar de binnenkomende gasten voor wie het feest nog moet beginnen. |
Restaurant Lafil Lafil am Kollwitzplatz |
|