|
Restaurants - top - Parioli in Hotel de Rome
Na twee slechte ervaringen gaven wij het restaurant Parioli in het schitterende Rocco Forte “Hotel de Rome” een herkansing. Deze keer waren wij na afloop gelukkig en tevreden. Het Italiaanse toprestaurant, genoemd naar een dure diplomatenwijk in Rome, wordt geleid door chef Cesare Cannizetto. Hotel de Rome is gevestigd in de voormalige Dresdner Bank, een opulent paleis uit de Gründerzeit, dat na de oorlog Staatsbank werd van de DDR. Er is geen hotel, ook niet het fameuze Adlon, dat kan tippen aan de ligging: tegenover de Humboldt Universiteit, naast de Staatsoper en direct aan de Bebelplatz. Helaas, helaas, profiteert het restaurant niet van het mooiste uitzicht van Berlijn, maar is het op de begane grond gelegen, met uitzicht op een kleine binnentuin, waar met goed weer buiten gegeten kan worden. Vrijwel onbekend is het feit dat het terras ’s zomers geopend is en dat er tijdens de adventsweekends punch, hete chocolademelk en glühwein geserveerd worden. Een ware ontdekking voor ons!
Een goede tip is om in Parioli op hoog niveau Italiaans te lunchen; een tweegangen menu kost 22 euro, incl. koffie en 0,5 liter mineraal water. Erg leuk is de romantische Opera-Dinner aanbieding: twee gerechten voor de opera en hoofdgerecht en dessert na de voorstelling (€65) Het interieur van hotel en restaurant is stevig door de binnenhuisarchitecte van Rocco Forte onder handen genomen. Het resultaat is niet altijd geslaagd te noemen. Door de 21e eeuwse Albert Speer-stijl is alles wel erg stijf en monumentaal ingericht. Het restaurant is in bruin-beige tinten gehouden, met een gouden plafond. De tafels en stoelen zijn te groot, vooral de tafels tegen de wand noden niet uit tot een intiem samenzijn. Toch straalt het geheel, vooral door de perfecte indirecte verlichting, een voorname en intieme atmosfeer uit. Het servies is in dezelfde kleuren gehouden, maar maakt op de sommige bezoekers de indruk afkomstig te zijn van de vroegere Oost-Duitse Hema leverancier Kahla; een boze gast noemde het zelfs een Mitropa-servies (uit de beruchte spoorwegrestaurants van de DDR). De waarheid is, dat het hier om kostbaar porselein gaat, dat speciaal voor Rocco Forte werd ontworpen. Erger was dat wij akoestisch ernstig belast werden door de pianist, die vrijwel de hele avond ons vanuit de belendende bar teisterde met een live optreden en opmerkelijk slechte zang. Wij werden verrast door de uiterst prettige en gemotiveerde nog jonge bediening. Restaurantmanager Mario Nowak, de Iraanse sommelier Shahab Jalati en ober Matthias Leimbach boden ons een haast onovertroffen service, zonder enige vorm van pedanterie. Wij voelden ons zeer op ons gemak. Wat aten wij? Wij namen het adventsmenu dat rekening hield met Duitse tradities. Jammer genoeg werd als mineraalwater San Pellegrino geserveerd, wat afbreuk deed aan de pretenties van een exclusief restaurant. En dat terwijl Italië over zulke heerlijke mineraalwaters beschikt. De schade werd gelukkig meteen hersteld door een prachtige champagne rosé van het huis Gosset. Hierbij kwam een verfijnde groet uit de keuken: een kleine loempia met garnalen, op paddestoeltjes in een mangosaus. Als voorgerecht genoten wij van een plakje gebakken ganzenlever naast een bedje van groene appel met een vleugje gember. Wij begrepen inmiddels dat we hier met een topkeuken te maken hadden. De sommelier schonk hierbij een geniale zoete Duitse wijn: een Scheurebe 2006 Spätlese van het Weingut Pfeffinger uit de Pfalz.
Hierna werden wij verwend met een Italiaans gerecht, dat Chef Cannizaro alle eer aandeed: een lasagnette met inktvis, tomaten en gekookte chili. Hierbij kwam een wat saaie, maar bij dit gerecht goed passende frisse Chardonnay (2006) van het Weingut Alois Lagederer, uit Alto Adige. De lasagnette getuigde van Italiaanse kookkunst op hoog niveau.
Hoogtepunt van de avond waren twee stukjes borst van “canard Nantaise”, oftwel de vermaarde wilde eend uit Nantes, gestoomd en dus zeer geleidelijk gegaard boven een aftreksel van laurierbladen, begeleid door gekonfijte rode biet. Een summum van genot en sappig tot en met, zonder een greintje vet. Wij dronken hierbij een Barbera d´Alba 2004 van het huis Cascina in Barolo, Suculé uit Piedmonte.
Het dessert bestond uit een Savarin van chocolade met een glas passievruchtenmousse. De begeleidende ijskoude Moscato Rosa van het Weingut Russola uit de Vendeminia maakte dit ook tot een verrukkelijk geheel.
Voor het vier gangenmenu werd €65 in rekening gebracht. Het wijnarrangement kostte € 24, hetgeen ons alleszins meeviel, gezien de sterrenstatus van het hotel.
Resumerend: indien dit restaurant gelegen zou zijn op de dakverdieping van hotel de Rome, met een wat eleganter interieur en zonder de storende pianospeler, zou Parioli tot de mooist gelegen en aangenaamste restaurants van Duitsland kunnen behoren. Aan de keuken en de staf zal het niet liggen! |
Parioli in Hotel de Rome Restaurant „Parioli“ Bus 100 en 200, halte Staatsoper Reservering : |
|