|
Restaurants - top - Savoy Hotel Omdat wij maar niet genoeg kunnen krijgen van het Gala-Menü der Welt, begaven wij ons op de valreep naar de november-lokatie van dit fenomeen, het sjieke hotel Savoy aan de Fasanenstrasse, de sjiekste straat van Charlottenburg. Thomas Mann prees al dit “kleine, maar sympathieke en behagelijke” hotel, vermeldt de website met gepaste trots. Ook deze keer kunnen wij de smaakzintuigen voor 49,50 euro een hele avond prikkelen, en dat in een allerplezierigste ambiance. Een ouderwets mooi restaurant, beschaafd publiek, geen hinderlijke achtergrondmuziek en perfecte bediening. Gastheerschap op zijn best. Als we dan toch enige kritiek mogen uiten, geldt dat voor de stoelen: die zitten te diep, zodat de gast zich weer even kind aan tafel voelt. Het restaurant grenst aan de stijlvolle salon Casa del Habano, met de fijnste Cubaanse sigaren ongetwijfeld een dorado voor sigarenliefhebbers. Aangezien wij dat niet zijn, laten wij deze verlokking aan ons voorbijgaan.Wat aten wij? Het vijfgangen-menu begint met een ragout van kalfsvlees in een bladerdeegjasje, geserveerd op een carpaccio van rode biet met truffelvinaigrette. Lekker, maar onze gasten vinden het bladerdeeg nogal vettig en geen van ons heeft de truffelvinaigrette kunnen ontdekken. Tot Jans opluchting is het geserveerde mineraalwater Duits, en wel Staatl. Fächinger. De Spätburgunder (2005) is smakelijk, maar nogal gewoontjes. Niet getreurd, bij de volgende gang komt alles op zijn pootjes terecht. Een prachtige Gelber Muskatteller, stevig en aromatisch, blijkt de volmaakte wijn bij de pompoensoep met sinaasappelschuim en garnalen-tempura. Een prachtig ogend gerecht dat niet teleurstelt, ondanks de zure recensie in het Berlijnse uitgaansmagazine Zitty (“de deegjasjes van de garnalen hadden losgelaten en zwommen vrij rond”). Bij ons was de tempura knapperig gebleven en de temperatuur hoog, zoals het hoort. De verwachtingen zijn hoog gespannen voor de volgende gang: een medaillon van tonijnfilet op venkel met tomatengnocchi en heldere balsamicosaus. De tonijn, altijd een riskant gerecht, is precies goed; medium en in het midden rood. Een beetje grof zeezout voor de smaak maakt de boterzachte vis tot een delicatesse. Over de bijgerechten zijn we minder te spreken: de beloofde venkel blijft steken in beloften, de tomatengnocchi zijn voor sommigen van ons te vet en te zout. De voortreffelijke wijn komt uit Zuidafrika, een sauvignon blanc uit de Westkaap, van het wijngoed Spier, een van oorsprong Duitse familie. Het vleesgerecht is opnieuw top: malse plakjes rose gebraden eendeborstfilet, geserveerd met een verrassende gecaramelliseerde spitskool, selleriepuree en vossebessen-saus. Dan verschijnt ook de eerste rode wijn op tafel, te weten een Côtes du Rhône uit 2001. Vol en geurig. Maronencreme met een compote van dwergsinaasappelen (waar zouden die groeien?) en rode-wijn-ijs maakt de maaltijd af. De grootste traktatie hierbij is de dessertwijn: een Franse Banyuls. Nog koffie toe (geserveerd met een glaasje water) en wij constateren dat de kritische culinaire redacteur van Zitty nog maar eens moet terugkomen. |
Savoy Hotel |
|