Het is een mooi lokaal en we waren er al eens geweest, toen het restaurant nog een andere naam en een andere “Inhaber” had. De huidige eigenaren, die sinds juni 2006 de scepter zwaaien,  hebben de bar mooi vernieuwd en andere tafeltjes en stoelen neergezet, maar de robuuste bakstenen zuilen zijn gelukkig blijven staan en de sfeer is nog steeds die van een zeer ruime cocktailbar-met-allure,  waar je ook kunt eten. Als we binnenkomen worden we allerhartelijkst ontvangen. Men is blij met elke klant, want op de zondagavond loopt het niet storm, naar blijkt. Veel passanten (vooral jonge mensen) kijken buiten eens op de kaart en besluiten dan koers te zetten naar andere, goedkopere gelegenheden, die ook in de Schlüterstraat en omgeving ruim voorhanden zijn.

De bediening blijft de hele avond vriendelijk, zeer voorkomend en niet al te nadrukkelijk om ons heen draaien. We zitten er op ons gemak, de achtergrondmuziek is aangenaam bescheiden en het enige dat ons stoort is de vette, kruidige sigarenwalm (of is het een joint?) van een naburige tafel. Wij troosten ons met de gedachte dat er, alle achterhoedegevechten ten spijt, wetgeving op komst is om dit ongemak in de toekomst uit te bannen.

Tijdens het bestuderen van de uitgebreide menukaart bestellen we een fles stil water. Een fraai gestileerde fles met verzegeling wordt op tafel gezet, maar als we een slok nemen treft ons toch een opmerkelijke overeenkomst met het Berlijnse kraanwater. De Berlijners zelf zal het wellicht ontgaan,maar als buitenlander blijf je dat typische aroma proeven. En dat voor (naar later blijkt) 8 euro de fles. Daar houden we niet van. Ook de wijnkaart is aan de prijzige kant.

De kaart daarentegen biedt een ruime keus voor zowel de kleine beurs als de goedgevulde portefeuille. De “klassiekers” zoals Wienerschnitzel, roastbeef en scampi uit de oven kosten rond de 15 euro, er zijn soepen, salades en pastagerechten voor schappelijke prijzen, zo rond de 8 tot 10 euro. Een weekkaart biedt bovendien elke dag een wisselende, fatsoenlijke schotel (kalfslever rollade, goulash) voor ongeveer 16 euro.

Wie meer wil, kan zich vergrijpen aan voorgerechten als een halve kreeft thermidor, 6 oesters, tartaar van tonijn of Argentijns rund ( alles ca. 12 euro). Er is een flink assortiment visgerechten verkrijgbaar, variërend van tonijnfilet (17 euro) en babytarbot (19) tot zeetong, gevuld met garnalen (24). De keuken biedt een braadkuiken, eendenborst en lamskoteletten voor rond 18 euro en dan nog een uitgebreid aanbod van de grill.

We hebben slechts bescheiden trek, dus we stellen ons tevreden met een van de klassiekers, zijnde roastbeef met gebakken aardappelen en huisgemaakte remouladesaus. Qua saus geven wij de voorkeur aan een van onze culinaire favorieten, de bearnaisesaus, als “Beilage” op de kaart vermeld. Dat kan en het kost niets extra, naar blijkt. Een sympathiek trekje. De geserveerde wijn, La Segrata Rossa uit Sicilië, is zo jong (2005) dat wij ons niet kunnen voorstellen dat we die hebben uitgekozen. Inderdaad, de vermelde jaargang is niet voorhanden, erkent de bediening bij nader onderzoek. Wat nu? In plaats van een prijsreductie (29 euro is niet echt te dol),  stelt men duurdere alternatieven voor. Nee bedankt, dan nemen we deze toch maar, besluiten wij. Niet ten onrechte: de wijn is krachtig en karaktervol, dus geen klagen. Ook verder is alles naar wens. De roastbeef (13 euro), gebraden in een kruidenmanteltje, is superzacht, de gebakken aardappelen verrijkt met spekjes en de saus verrukkelijk. Als dessert nemen we een flinke schaal Franse kaas (12 euro), op integer advies van de bediening een middelgrote portie voor ons tweeën, en de rekening bedraagt 75 euro. Jammer van het dure water, maar het weerhoudt ons er niet van, nog eens terug te gaan.

Schlüterstrasse 52
S-bahn Savignyplatz

www. Schlueter52.de