De Helmholtzplatz in Prenzlauer Berg is eigenlijk meer een park dan een plein, zo groot is het. Terrasjes en kinderspeelplaatsen bepalen het beeld en vooral ’s zomers is het een aangenaam groen trefpunt in het noordelijk deel van deze stadswijk. Een van de vele café-restaurants die het plein omzomen is Vis à Vis, met Duits-Franse keuken. Het onderscheidt zich prettig van het overige gastronomische aanbod, dat zoals de meeste etablissementen in Prenzlauer Berg nogal studentikoos getint is. Dat begint al bij het lokaal zelf: het is elegant, maar niet uitbundig, eerder terughoudend. Rustige beige kleuren en donkerbruine parketvloer en meubels. Een akoestisch plafond. Er is goed over nagedacht. Twee bars: een bij een lounge-gedeelte met leren banken en een kleinere bar bij het restaurantgedeelte. Op een van de banken in een zijkamertje liggen twee Franse buldogjes vredig te slapen. Het kleine terras ligt ’s middags vanaf een uur of drie in de zon.

 Vis à Vis is een zaak van vader en zoon Kaubitsch. Vader Nikolai is zoon van Russische immigranten, groeide op in München en emigreerde naar San Anselmo bij San Francisco, waar hij tot voor enkele jaren eveneens een restaurant had. Bij terugkeer naar Duitsland wilde zoon Sebastian onder geen beding naar München, Berlijn was voor hem de enige optie. En dus opende Vis à Vis in maart 2009 zijn deuren. De bediening is zeer persoonlijk en vriendelijk, de spijskaart is niet uitgebreid maar wel gevarieerd. De lunch- en avondkaart bieden kleine schotels zoals bladsalade met gepocheerd ei (6,50), gegratineerde geitenkaas op aardappel-olijvensalade (7,50), verse oesters (6 stuks 12,50), uiensoep (6,50), Burgers tussen 10,50 en 14,50 en een aantal hoofdgerechten.Vader Nikolai heeft zijn zoon beloofd dat er het hele jaar door een maiskipgerecht op de kaart zal staan en niet tweemaal hetzelfde. Deze week is dat kipfilet in citroensaus met pasta en gestoomd witlof (15,-). Voor de visliefhebbers is er Pangasius (16,50), maar deze kweekvis kan ons nooit bekoren. Lamsbout is er gelukkig ook (14,50) en wie verrast wil worden kan voor 27 euro het surprise-menu laten doorkomen.

Wat aten wij?

Wij waren er ’s middags en kregen dus de lunchkaart aangereikt, met eenvoudige salades, Burgers en omeletten. We begonnen met een gebonden knoflooksoep, bereid met een vleugje gember, room en croutons. Zo lekker hebben wij deze soep nog nooit gegeten. Het geheim, zo deelde de chef royaal mee, zit in een klein scheutje Ricard dat op het laatst wordt toegevoegd. Of dit voorgerecht ook geschikt is wanneer men ’s middags nog afspraken heeft, is niet duidelijk, maar even kauwen op verse peterselie wil overigens nog wel eens helpen tegen de doordringende knoflookgeur. Daarna liet Jan zich de 180 gram zware Burger, naar wens medium gebakken, met spek en lucifer-frites goed smaken. Marjolijn hield het bij een omelette met Italiaanse kaas. Het mandje brood op tafel is een speciale vermelding waard: knapperige sneden grof volkorenbrood met stukjes olijf erin. Wij dronken daarbij kraanwater uit een mooie fles en een verrukkelijke Riesling uit Neustadt/Mussbach in de Pfalz (2007).We moesten 42 euro betalen, ongetwijfeld meer dan in de andere etablissementen aan het plein, maar dat hadden we er graag voor over. 

De desserts bij dit Hasir-restaurant zijn niet de moeite waard. Jammer,  want daarmee kan de Turkse keuken juist pronken, Wij sluiten dus af met een Turkse mokka.